ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΓΟΥΙΜΠΛΕΝΤΟΝ

Το φετινό Γουίμπλεντον είναι δεδομένο πως θα μείνει στην ιστορία. Θα φροντίσουν γι’αυτό οι Άγγλοι, ένας λαός που λατρεύει να ψάχνει και να δημιουργεί αθλητικούς μύθους, να ζει μέσα από τις ιστορίες τους και –ενίοτε– να τους τσαλακώνει, μόνο και μόνο για να κάνει χώρο για τον επόμενο “Britain’s favorite”. Σήμερα, στη θέση του αγαπημένου παιδιού της Μεγάλης Βρετανίας βρίσκεται ένας Σκωτσέζος, ο οποίος έχει καταφέρει κάθε χρόνο τέτοια εποχή το όνομά του να γίνεται το πιο πολυσυζητημένο όνομα αθλητή στην Αγγλία.

Ο Άντι Μάρεϊ.

Το χορτάρι του ταιριάζει. Πάντα ξεκινούσε με τεράστιες προσδοκίες στα γήπεδα του All England Club, το βάρος όμως του να κουβαλάς στις πλάτες σου τις ελπίδες ενός ολόκληρου έθνους (και δη της Αγγλίας..) τον λύγιζε. Μετά από τρεις χαμένους ημιτελικούς τις χρονιές 2009-2011, πέρυσι πέρασε στον τελικό του ιστορικότερου Grand Slam, όπου υποκλίθηκε στην ανωτερότητα του «βασιλιά» Ρότζερ. Από τον Φέντερερ πήρε την ρεβάνς του στο ίδιο γήπεδο μερικές μέρες μετά, κατακτώντας το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Χρωστούσε, όμως, στον εαυτό του και στους συμπατριώτες του αυτό που όλη η Αγγλία περίμενε από την εποχή Φρεντ Πέρι με τις τρεις συνεχόμενες κατακτήσεις Γουίμπλεντον (1934-1936) και μετά: έναν θρίαμβο μπροστά στα μάτια τους.

Για τους Άγγλους, το τένις δεν είναι «μικρό» άθλημα. Είναι κομμάτι της κουλτούρας τους και η παράδοση που έχουν σε αυτό είναι τεράστια. Απόδειξη αυτού είναι πως από τις κερκίδες του –άκρως εντυπωσιακού– κεντρικού κορτ πέρασε ολόκληρη η βασιλική οικογένεια, καθώς και πλήθος εγχώριων προσωπικοτήτων, προκειμένου να παρακολουθήσουν τον Μάρεϊ στον τελικό. Η αναταραχή που προκάλεσε στον αγγλικό τύπο η προοπτική της κατάκτησης του Γουίμπλεντον από ένα συμπατριώτη τους, καθώς και η δόξα την οποία κέρδισε ο Σκωτσέζος μαζί με το τρόπαιο, είναι χαρακτηριστικά του πάθους με το οποίο οι Άγγλοι αντιμετωπίζουν το άθλημα.

Τα προηγούμενα χρόνια, ο Μάρεϊ δεν έδειχνε πως μπορεί να διαχειριστεί την πίεση των μεγάλων αγώνων. Ειδικά την τελευταία πενταετία ήταν πάντα εκεί, πάντα ανταγωνιστικός σε όλα τα μεγάλα ραντεβού, «λίγος» όμως όταν καλούταν να κάνει την υπέρβαση. Τα χαρακτηριστικά τα είχε: εκπληκτικά αμυντικά προσόντα, πολύ καλό σερβίς και τακτική προσήλωση, ασυναγώνιστο backhand. Το ζήτημα αυτό της εύθραυστης ψυχολογίας του στα κρίσιμα σημεία, όμως, του στερούσε την κορυφή.

Αρκούσε μια απόφαση για να αλλάξει ολόκληρη η πορεία της καριέρας του. Στις αρχές του 2012, ο Μάρεϊ ανακοίνωσε πως νέος του προπονητής θα είναι ο Τσέχος θρύλος του αθλήματος, Ιβάν Λεντλ. Από εκείνη την ημέρα και μετά, ο Μάρεϊ είναι ένας άλλος αθλητής. Ο Λεντλ δούλεψε πολύ στον τομέα της ψυχολογίας μαζί του και με την τεράστια εμπειρία πρωταθλητισμού που διαθέτει του έδωσε αυτό ακριβώς που του χρειαζόταν, αυτό που του

έλειπε και τον εμπόδιζε να φτάσει στο επίπεδο που του αξίζει: αυτοπεποίθηση και ψυχραιμία στα κρίσιμα σημεία.

Πλέον, ο Μάρεϊ δεν ακολουθεί τους τιτάνες του αθλήματος Φέντερερ, Ναδάλ και Ντζόκοβιτς. Τους κερδίζει. Και αν τα προσόντα του από μόνα τους έφταναν για να παρουσιάζεται ανταγωνιστικός απέναντί τους, για να κερδίσεις έναν από αυτούς τους υπεραθλητές θέλει τσαγανό, θέλει «κοχόνες». Χάρη στον Λεντλ και την καθοδήγησή του, ο Σκωτσέζος πλέον αντέχει την πίεση, ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις και αξιοποιεί στο έπακρο το ταλέντο του. Δύο Grand Slam (US Open 2012 και Γουίμπλεντον 2013) και ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο μέσα σε ενάμιση χρόνο αποδεικνύουν του λόγου το αληθές…

Στο φετινό τουρνουά, η πορεία του Μάρεϊ προς τον τελικό δεν ήταν η ευκολότερη δυνατή. Σίγουρα ο Βρετανός ευνοήθηκε πολύ από τους αναπάντεχους αποκλεισμούς των Ναδάλ και Φέντερερ στον πρώτο και δεύτερο γύρο, από τους –εκτός 100άδας στην παγκόσμια κατάταξη– Νταρσί και Στακχόφσκι αντίστοιχα, καθώς σε διαφορετική περίπτωση, θα αντιμετώπιζε έναν εκ των δύο στα ημιτελικά. Και ο ίδιος, όμως, έφτασε κοντά στον αποκλεισμό από έναν απίθανο Βερντάσκο στα προημιτελικά του θεσμού. Ο Ισπανός, νο. 35 σήμερα στον κόσμο, πίεσε πολύ τον Μάρεϊ και έφτασε να προηγηθεί με 2-0 σετ. Μπροστά στο φάσμα του αποκλεισμού και με ένα ολόκληρο στάδιο να τον επευφημεί και να τον ενισχύει, ο Βρετανός κατάφερε να επιστρέψει, μειώνοντας σε 2-1, και από εκείνη τη στιγμή και πέρα, με το μομέντουμ του αγώνα να τον ευνοεί, δεν κοίταξε στιγμή πίσω.

Επόμενος αντίπαλος ήταν ο 22χρονος Πολωνός Γιάνοβιτζ, ένας από τους πλέον ανερχόμενους τενίστες της νέας φουρνιάς, μαζί με τους Ντιμιτρόφ, Ράονιτς και Τόμιτς. Το εκπληκτικό του σερβίς χάρισε στον Γιάνοβιτζ το πρώτο σετ στο τάι μπρέικ, από εκείνο το σημείο και πέρα, ωστόσο, ο Μάρεϊ ανέβασε ρυθμούς και πήρε τα επόμενα τρία σετ, κλείνοντας ραντεβού με τον Ντζόκοβιτς στον τελικό.

Στον άλλο ημιτελικό, ο Σέρβος νο. 1 της παγκόσμιας κατάταξης προκρίθηκε σε βάρος ενός συγκλονιστικού Ντελ Πότρο, αφού πρώτα χρειάστηκε να καταφύγει στα τεράστια ψυχικά αποθέματα που διαθέτει. Ο Αργεντινός, ο οποίος παρά τη μεγάλη επιβάρυνση που φέρει το αριστερό του γόνατο και του στέρησε τη συμμετοχή στο τελευταίο Roland Garros, πάλεψε σκληρά, βασιζόμενος στο ισχυρό του σερβις και το φανταστικό forehand που διαθέτει και ηττήθηκε στο καθοριστικό σετ, χαρίζοντας στο κοινό ένα συγκλονιστικό ημιτελικό που κράτησε 4 ώρες και 44 λεπτά.

Στον τελικό, μπροστά σε ένα κοινό που γέμισε ασφυκτικά το κεντρικό κορτ μόνο και μόνο για να τον δει πρωταθλητή και πανηγύριζε κάθε κερδισμένο του πόντο σαν να ήταν ματς πόιντ, ο Μάρεϊ έδωσε μια υπέροχη αθλητική παράσταση, υπερισχύοντας του Ντζόκοβιτς με 3-0 σετ. Ο Βρετανός κατάφερε να αντέξει την αφόρητη πίεση που δημιουργόυσε τόσο η προσμονή ενός ολόκληρου έθνους, όσο και η ποιότητα του αντιπάλου, του κατά τεκμήριο κορυφαίου στον κόσμο την τελευταία τριετία, και πραγματικά δεν άφησε σε κανένα σημείο τον Ντζόκοβιτς να ελπίσει πως μπορεί να του πάρει αυτό για το οποίο αδημονούσε τόσα χρόνια: τον τίτλο στο «σπίτι» του. Ο Σέρβος έδειχνε να μην μπορεί να αντιμετωπίσει την ορμή του Μάρεϊ, ο οποίος έσπασε επτά φορές το σερβίς του αντιπάλου του και κατέκτησε έτσι τον δεύτερο Grand Slam τίτλο του, μετά από το θρίαμβό του και πάλι επί του μεγάλου Σέρβου το 2012 στον τελικό του US Open με 3-2.

Το φετινό Γουίμπλεντον, ωστόσο, δεν ήταν μόνο η επικράτηση του Μάρεϊ και η καταξίωσή του μπροστά στους συμπατριώτες του. Το τουρνουά μας χάρισε και άλλους, μικρότερους σε λάμψη μεν αλλά εξίσου σημαντικούς «ήρωες». Πρώτος όλων, ο Χουάν Μάρτιν Ντελ Πότρο, ο οποίος έφτασε μέχρι τα ημιτελικά χωρίς να έχει χάσει ούτε σετ και κόντραρε στα ίσια τον Ντζόκοβιτς, αφήνοντας τον κόσμο του τένις να αναρωτιέται μέχρι πού θα μπορούσε να φτάσει αυτό το τεράστιο ταλέντο αν δεν είχε τόσους τραυματισμούς να το ταλαιπωρούν.

Μεγάλες υποσχέσεις άφησαν και οι εκπρόσωποι της νέας γενιάς του παγκοσμίου τένις, ο Γιάνοβιτζ σε πρώτο πλάνο και ο Τόμιτς σε δεύτερο. Τα προσόντα τους είναι γνωστά και δεν υπάρχει αμφιβολία πως μπορούν να μπουν στη δεκάδα της παγκόσμιας κατάταξης, χρειάζεται όμως συνέπεια και πολλή δουλειά σε πνευματικό επίπεδο προκειμένου να τα καταφέρουν. Ο Πολωνός μοιάζει αυτή τη στιγμή πιο έτοιμος, καθώς η πορεία του τα τελευταία δύο χρόνια είναι διαρκώς ανοδική, με αποκορύφωμα τον ημιτελικό φέτος στο χορτάρι του Γουίμπλεντον. Ο Τόμιτς πολλές φορές σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό με όσα μπορεί να κάνει στο κορτ, δυστυχώς όμως η ανωριμότητά του εντός και –κυρίως– εκτός γηπέδου δεν του επιτρέπει να διατηρηθεί στο υψηλότερο επίπεδο.

Πολύ καλές εμφανίσεις και από τους Βερντάσκο, Κούμποτ, Ντόντιγκ, καθώς και τον αγέραστο Χάας, ενώ ξεχωριστή αναφορά αξίζει να γίνει στους Νταρσί και Στακχόφσκι, οι οποίοι πραγματικά συγκλόνισαν τον κόσμο του τένις με τις εκκωφαντικές επικρατήσεις τους επί των Ναδάλ και Φέντερερ.

Το Γουίμπλεντον του 2013 θα μείνει στην ιστορία χάρη στο όνομα του θριαμβευτή του, του Άντι Μάρεϊ. Ας αφήσουμε, λοιπόν, τους Άγγλους να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλο λαό σε αθλητικό επίπεδο: να χτίσουν το μύθο του Σκωτσέζου, να αρχίσουν τις συγκρίσεις με θρύλους του παρελθόντος και να αδημονούν για μια νέα βρετανική κυριαρχία στο τένις. Ο Άντι τους έδωσε την ευκαιρία και δεν πρόκειται να την αφήσουν να περάσει ανεκμετάλλευτη. Στο κάτω κάτω, 77 χρόνια ήταν αυτά…

Γιώργος Ρηγούτσος

Σχολιάστε..

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s