Οχι μονο ενας απλος πρωταθλητης

Είναι πιο δύσκολο να παραμείνεις στην κορυφή απ’ ότι να φτάσεις σε αυτή. Την παραπάνω άποψη υποστηρίζουν στην πλειοψηφία τους οι μεγαλύτεροι αθλητές και «ειδικοί» ανεξαρτήτως αθλήματος. Ο Ολυμπιακός με τον δεύτερο συνεχόμενο ευρωπαϊκό του τίτλο δεν κατάφερε απλώς να στείλει τους φίλους του στα ουράνια, αλλά να τοποθετήσει εαυτόν ανάμεσα στις κορυφαίες ομάδες όλων των εποχών στην Ευρώπη.

Όταν τον περασμένο Μάιο οι ερυθρόλευκοι είχαν κατακτήσει το τρόπαιο στην Κωνσταντινούπολη, πολλοί μίλησαν για άθλο. Και είχαν δίκιο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Με αυτόν τον άθλο όμως παράλληλα, έθεσαν την ομάδα ως έναν αντίπαλο που όλοι ήθελαν πλέον να κερδίσουν. Ο φετινός τίτλος μπορεί να είχε σαφώς μικρότερο βαθμό δυσκολίας από τον περυσινό, κατάφερε όμως να επιφέρει ασύγκριτα μεγαλύτερη υστεροφημία στους συντελεστές της επιτυχίας.

Στα μέσα της χρονιάς, όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονταν ιδανικά, όλοι έφερναν στο μυαλό το θαύμα της Κωνσταντινούπολης και τα χαρακτηριστικά που διέθεταν τότε οι ερυθρόλευκοι και τους οδήγησαν σε αυτό. Συγκέντρωση, πάθος, μαχητικότητα και τεράστια αποθέματα ενέργειας. Ο Ολυμπιακός μπορεί να μην είχε τα παραπάνω συστατικά στο μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν, τα είχε όμως όταν χρειάστηκαν: την ώρα που κρινόταν ο τίτλος στο Λονδίνο. Αν σε αυτά προστεθούν η απαραίτητη για κάθε επιτυχημένη ομάδα τύχη και ο χαρακτήρας νικητή (που άρχισε να σφυρηλατείται από πέρυσι και φέτος ολοκληρώθηκε), τότε γίνονται αντιληπτοί οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτή τη μεγάλη διάκριση. Στο τελευταίο χαρακτηριστικό όμως αξίζει να σταθούμε λίγο περισσότερο, διότι είναι ίσως το σημαντικότερο όλων.

Ο Ολυμπιακός μέχρι το Final 4 δεν ήταν η καλύτερη ομάδα. Στο σύστημα διεξαγωγής όμως των διοργανώσεων του μπάσκετ δίνεται η δυνατότητα στις καλές ομάδες να περάσουν τις πρώτες φάσεις, ακόμη και αν δεν εντυπωσιάζουν με την απόδοσή τους. Το σημαντικό είναι να βρίσκονται στην καλύτερη κατάστασή τους όταν αρχίζουν οι σημαντικοί αγώνες. Κι αυτό ακριβώς έκανε ο Ολυμπιακός, καλύτερα από κάθε άλλη ομάδα φέτος.

Οι ερυθρόλευκοι ακόμη και μετά την ολοκλήρωση του Final 4 είχαν συνολικά τις περισσότερες ήττες από όλες τις ομάδες που συμμετείχαν σε αυτό. Ηττήθηκαν 9 φορές, σε αντίθεση με τις 8 της Ρεάλ και τις μόλις 6 των ΤΣΣΚΑ και Μπαρτσελόνα. Το σημαντικό όμως ήταν πως δεν γνώρισαν καμία ήττα στην τελική φάση. Η κυνικότητα με την οποία ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε τα φετινά του παιχνίδια ήταν για σεμινάριο: σε όλους τους γύρους πριν το Final 4 υπήρχαν στιγμές που η εικόνα του ήταν απαράδεκτη. Οποτεδήποτε όμως χρειάστηκε μέσα στη σεζόν καθάριζε με συνοπτικές διαδικασίες τον άτυχο αντίπαλο που βρισκόταν μπροστά του και πήρε το ροζ φύλλο σε όλους τους must win αγώνες. Αν αυτό δεν είναι η επιτομή του χαρακτήρα τότε ποιο είναι;

Μια ακόμη τεράστια διαφορά συγκριτικά με όλες τις άλλες ομάδες είναι ότι ο Ολυμπιακός όχι μόνο φτιάχνει, αλλά εκμεταλλεύεται στο έπακρο την τύχη, τις στιγμές που του χαμογελάει. Στον ημιτελικό «πέτυχε» την ΤΣΣΚΑ που ήταν φαβορί σε μια πολύ άσχημη ημέρα. Οι περισσότερες ομάδες θα ζορίζονταν ιδιαίτερα, ακόμη και σε αυτή την περίπτωση. Οι ερυθρόλευκοι όχι μόνο τη νίκησαν, αλλά τη διέλυσαν σαν να ήταν ομάδα της σειράς. Στον τελικό η Ρεάλ ξεκίνησε τον αγώνα με εκπληκτικά ποσοστά ευστοχίας. Οι παίκτες του Πλάθα όμως δεν εκμεταλλεύτηκαν την τύχη τους (τα ποσοστά αυτά οφείλονταν εν πολλοίς και στην τύχη) και παρόλο που βρέθηκαν με μπροστά με μεγάλη διαφορά δεν σκότωσαν τον αντίπαλο. Όταν γύρισε ο τροχός και η μπίλια κάθισε στο κόκκινο, οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν σπατάλησαν την ευκαιρία. Εκμεταλλεύτηκαν την καλή τους μέρα και τα υψηλά ποσοστά ευστοχίας και κατέκτησαν τη νίκη με ευκολία, παρόλο που επρόκειτο για τελικό και παρόλο που βρέθηκαν πίσω με 17 πόντους με το καλημέρα. Προσθέστε το γεγονός ότι όλα αυτά συνέβησαν σε μια κακή αμυντικά βραδιά για τον Ολυμπιακό, που κέρδισε σε τελικό με 88 πόντους παθητικό! Η διαφορά στο «μέταλλο» ήταν και η κυριότερη μεταξύ των δυο ομάδων.

Μετά από όλα αυτά ο Ολυμπιακός κάνει παρέα στην Γιουγκοπλάστικα και στη Μακάμπι, ως οι μόνες ομάδες που έχουν κατακτήσει συνεχόμενους ευρωπαϊκούς τίτλους. Αυτό είναι το ταβάνι ή υπάρχουν όμως κι άλλα περιθώρια βελτίωσης; Και αν ναι ποια είναι αυτά;

Εδώ τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο η αριθμητική. Η απάντηση για το αν μπορεί να υπάρξει περαιτέρω βελτίωση είναι πολύ εύκολη, καθώς όλοι γνωρίζουν τις αδυναμίες στη γραμμή των ψηλών. Με καλύτερους ψηλούς μπορεί να παρουσιαστεί μια ακόμη πιο δυνατή ομάδα. Μοιάζει απίστευτο αλλά ο Ολυμπιακός κατέκτησε για δεύτερη φορά ευρωπαϊκό με ψηλούς τους Hines, Powell, Shermadini, Antic και Πρίντεζη, τη στιγμή που σχεδόν όλοι οι αντίπαλοί του είχαν πιο ισχυρές front line. Ανεξαρτήτως του αποτελέσματος λοιπόν, στη γραμμή των ψηλών μπορεί να υπάρξει βελτίωση.

Τι είναι το μοναδικό που δεν έχει κάνει μέχρι στιγμής ο Ολυμπιακός; Να κερδίζει πριν ξεκινήσει καν το παιχνίδι και να προκαλεί τρόμο στον αντίπαλο και μόνο το γεγονός ότι αγωνίζονται εναντίον του. Να είναι αυτός το απόλυτο φαβορί όπου κι αν αγωνίζεται και να μην αποτελεί πλέον το outsider. Να είναι η Γιουγκοπλάστικα του ’90, η Ρεάλ του ’95, η Μπαρτσελόνα του ’03 ή η Μακάμπι του ’04. Ομάδες όπου θεωρούταν έκπληξη μεγατόνων αν δεν πάρουν τον τίτλο. Ομάδες που από την αρχή της χρονιάς και σε όλη τη διάρκειά της έδειχναν ότι ήταν οι καλύτερες και στο τέλος επιβεβαίωναν πανηγυρικά τον τίτλο του απόλυτου φαβορί κατακτώντας το τρόπαιο.

Ο Ολυμπιακός πλέον έχει βάλει τον πήχη υπερβολικά ψηλά και υπάρχουν ελάχιστα επιτεύγματα που έχουν μείνει όρθια. Ίσως μάλιστα να μην έχουν και ιδιαίτερη σημασία. Σε κάθε περίπτωση με τη διάθεση, το πάθος και το χαρακτήρα που δείχνει στους κρίσιμους αγώνες, πλέον δεν προκαλεί έκπληξη σε κανέναν το οποιοδήποτε επίτευγμα.
Υ.Γ. Πέραν του γεγονότος ότι αυτός ήταν ο τρίτος συνεχόμενος ευρωπαϊκός τίτλος που κατέληξε στα χέρια ελληνικής ομάδας, Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός έχουν 9 κατακτήσεις τα τελευταία 18 χρόνια! Απλώς να αναφέρουμε ότι όλες οι ισπανικές ομάδες και η ΤΣΣΚΑ μαζί έχουν κατακτήσει στο ίδιο διάστημα τον τίτλο μόλις 4 (τέσσερις) φορές.

Υ.Γ.1 Ανεξαρτήτως αν συμπαθεί ή αντιπαθεί κάποιος τον Βασίλη Σπανούλη σαν παίκτη, η κίνησή του να συγχαρεί έναν προς έναν τους παίκτες της Ρεάλ πριν την απονομή αναδεικνύει το μεγαλείο του και αξίζει όλα τα συγχαρητήρια του κόσμου.

Υ.Γ.2 Χρειάστηκαν 9 κατακτήσεις του τροπαίου για να το πανηγυρίσει πρώτη φορά Έλληνας προπονητής. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας αμφισβητήθηκε πολύ μέσα στη χρονιά, όμως το τέλος της διαδρομής βρίσκει τον ίδιο να χαμογελά και να αποδεικνύει έμπρακτα ότι η φυγή του Ντούσαν Ίβκοβιτς ήταν πλήγμα, όχι όμως και το τέλος του κόσμου.

Σχολιάστε..

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s