Τι μου θυμησες τωρα;

Ο ελεύθερος χρόνος των διακοπών έδωσε τη δυνατότητα σε όλους μας να ξεκουραστούμε και να αντιμετωπίσουμε πιο χαλαρά την καθημερινότητά μας. Ένα τέτοιο πρωινό, την ώρα του καφέ χάζευα στην τηλεόραση. Το καθιερωμένο zapping του καμένου περιελάμβανε και ESPN classic. Προτού καλά καλά ανοίξει το μάτι, αντικρίζω γνώριμες φιγούρες. Η περιγραφή το επιβεβαιώνει: Word Cup Classic, England-Argentina. Ο αγώνας ήταν από το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιαπωνίας/Κορέας, οπότε ήταν μια ευκαιρία να θυμηθώ το – όχι και τόσο μακρινό – παρελθόν.

Σε αντίθεση με τους περισσοτέρους, στα δικά μου μάτια το τουρνουά του 2002 ήταν ένα από τα καλύτερα. Εντελώς διαφορετική κουλτούρα, ομάδες-εκπλήξεις, παραδοσιακές δυνάμεις σε παρακμή, το «φαινόμενο» να παίζει ξανά μπάλα και πολλά γκολ.

Ο αγώνας γινόταν στο Sapporo Dome και με αφορμή αυτό θυμήθηκα όλα τα εκείνα τα «διαστημικά» γήπεδα του τουρνουά. Αν υπήρχε βραβείο γηπέδων, οι Ιάπωνες και οι Κορεάτες θα το κέρδιζαν παμψηφεί και μετά προς τιμήν τους θα είχε καταργηθεί. Ακόμη και σήμερα είναι πιο προηγμένα από τα περισσότερα ευρωπαϊκά, ενώ είναι 50 χρόνια μπροστά από αυτά της Νοτίου Αφρικής στο προηγούμενο Μουντιάλ.

Αμέσως μετά σκέφτηκα το επίτευγμα εκείνης της Αργεντινής: κατάφερε να αποκλειστεί στους ομίλους (!), ενώ διέθετε έναν γαλαξία αστέρων και μάλιστα οι περισσότεροι ήταν στα καλύτερά τους! Έχουμε και λέμε: Batistuta, Crespo, Veron, Simeone, Zanetti, Samuel, Ortega. Αυτοί σε πρώτη φάση. Αν κάτι αντίστοιχο γινόταν στην Ελλάδα, μάλλον δεν θα γύριζαν ποτέ πίσω.

Από τους υπόλοιπους παίκτες υπήρχαν πολλά ελπιδοφόρα ταλέντα που άλλοι δικαίωσαν τις προσδοκίες και άλλοι όχι. Ο πολύ νέος Ashley Cole που τότε δεν πέρναγε το κέντρο ούτε με παρακάλια (ήξερε όμως να βουτάει), ο Rio Ferdinand που μόλις είχε μετεγγραφεί στη Γιουνάιτεντ, ο Owen Hargreaves που ήταν καλός μέχρι να φύγει από την Μπάγερν, ο αγνώριστος Wayne Bridge που δεν ήταν και δεν έγινε κάτι ιδιαίτερο, ο Diego Placente που ήταν εξαιρετικός στη Λεβερκούζεν και ο Pablito Aimar, τον οποίο προόριζαν για επόμενο ηγέτη της εθνικής Αργεντινής.

Αντίκρισα παίκτες που είχα ξεχάσει πως υπήρξαν. Ο Mauricio Pochettino, οι Claudio Lopez και Kily Gonzalez (μεγάλος έρωτας στη σούπερ Βαλένθια στο τέλος των 90’s), ο Danny Mills της νεανικής τότε Λιντς, ο Nicky Butt που έπαιζε ακόμη στη Γιουνάιτεντ.

Μετά ήρθε μικρή νοσταλγία με τις 50άρες μπαλιές του Beckham, τον παστελωτή Teddy Sherigham, τον αγέραστο David Seaman (σίγουρα θα είναι ολόιδιος και σήμερα), τον Campell στα (πολύ) καλά του, τον Veron να οργώνει το κέντρο και τους Batigoal και Crespo να κυνηγούν κάθε φάση και να μαρκάρονται από 2-3 αντιπάλους. Τόσοι μεγάλοι παίκτες σε έναν μόνο αγώνα…

Όλοι όμως έχουν τις δικές τους προτιμήσεις και τα δικά τους υποκειμενικά κριτήρια: υπάρχουν και παίκτες που ανήκουν στην κατηγορία «Αρρώστια», που δεν ήταν οι καλύτεροι, δεν προσέφεραν τα μέγιστα, αλλά δεν χρειάζεται να δικαιολογηθούμε γιατί τους βάζουμε σε αυτή την κατηγορία. Γιατί έτσι μας αρέσει. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν ο τιτανομέγιστος Juan Pablo Sorin, ένας πρωτοπόρος κι ας μην τον κατάλαβαν πολλοί…

Μιλάμε για τον μοναδικό άνθρωπο στην ιστορία του ποδοσφαίρου που έπαιζε πάντα αριστερό εξτρέμ, ανεξαρτήτως της θέσης στην οποία τον έβαζε ο προπονητής! Μαρκάρισμα μηδέν (γιατί ποτέ δεν ήταν εκεί που έπρεπε), σπάνια σκόραρε, συμμετείχε επιθετικά μόνο όταν έπαιρνε τη μπάλα και προσπαθούσε να περάσει μέχρι και τα ball boys, όμως κατά μαγικό τρόπο δεν έβγαινε ποτέ από την ενδεκάδα, ενώ θα έχει να λέει ότι (έστω και για λίγο) έχει παίξει σε Γιούβε, Μπάρτσα, Λάτσιο και Βιγιαρεάλ (στα καλά της)! Παίκτης που έβαζε το κεφάλι κάτω, ξεκίναγε το τρέξιμο και συνέχιζε, ακόμη κι αν ο αμυντικός του είχε κλέψει τη μπάλα καμιά εικοσαριά μέτρα πριν… Τις περισσότερες φορές στον αγώνα με την Αγγλία περίμενε εντός περιοχής να υποδεχτεί τις σέντρες από τα δεξιά, όντας πιο μπροστά ακόμη και από τον Batistuta!

Ευτυχώς ο Bielsa ήξερε: έπαιζε με 3 κεντρικούς αμυντικούς και του έδινε όλη την πλευρά. Βέβαια και να μην του την έδινε, πάλι δική του θα ήταν, γιατί απλά εκεί γούσταρε να παίζει. Έτσι τουλάχιστον εξοικονομούσε ένα αριστερό χαφ που θα ήταν άχρηστο στο γήπεδο και τοποθετούσε τον παίκτη σε άλλη θέση. Γνήσιος Αργεντίνος, με τα μαλλιά να είναι συνεχώς στο πρόσωπό του παρά την κορδέλα, δε δίσταζε να τις «παίξει» με τους αντιπάλους όποτε χρειαστεί (ή και για την πλάκα του). Ο Sorin στην πραγματικότητα ήταν ο «πνευματικός πατέρας» του Dani Alves, «αποκαλύπτοντας» πως παίζεται η θέση του μπακ πολλά χρόνια πριν γνωρίζουμε το Βραζιλιάνο.

Η εμφάνιση στην οθόνη αυτής της τεράστιας μορφής και η ανάμνηση των μοναδικών στιγμών που χάρισε ήταν ότι καλύτερο. Δύσκολα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα μια νέα ημέρα. Μεγάλη η χάρη σου γίγαντα!

2 responses to “Τι μου θυμησες τωρα;

  1. η αγαπημενη μ αργεντινη !(βασικα του 98 μ αρεσε πιο πολυ που ηταν σχεδον οι ιδιοι πλην Kily,sorin,pochettino αλλα εφτασαν στους 8!)με τη μορφαρα Carlos Roa στο τερμα,κ τα πολυ καλα ανασταλτικα χαφ Matias Almeyda(πολυ καλος,παθος κ εκοβε τα παντα σε campionato με υπερπαιχταραδες ειχε ψηφιστει καλυτερος παιχτης Serie A μια χρονια ),Diego Simeone! τον 2ο χαρηκα πολυ οταν τον ειδα να αναλαμβανει Atletico Madrid ,ως προπονητης!η ομαδα ειχε να παρει τιτλο απ τα mid 90s που επαιζε τοτε εκει κ εκανε παπαδες κ παλι !Τον bati-gol παντως τον θεωρω ακομα εναν εκ των καλυτερων strikers EVER !Respect για το αρθρο κ ποσο αληθεια για Sorin!!

Σχολιάστε..

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s